Friday, November 25, 2011

Jangan Salahkan Binatang.


" Wei kau tahu tak anak kucing warna hitam yang Omar pelihara tu dah mati wei. Kesian aku tengok. Kena pijak agaknya."

Aku terus mula berbicara sebaik sahaja tiba diperkarangan rumah Shah. Masa tu aku belum sempat duduk pun. Yang ada ketika itu cuma Shah dan Adib. Kucing hitam yang aku maksudkan tu adalah kucing milik rakan sekerja kami. Kucing tersebut memang selalu ada di studio tempat kami bekerja.

" Omar aku tengok macam dah nak menangis masa tengok anak kucing tu. Dia dah la sayang gila dengan kucing."
Aku menambah.

" Mahu tak sedihnya. Dia yang hari-hari bagi makan. Dia lagi sanggup beli makanan kucing dari beli makanan untuk dia sendiri tau." Adib pula bagi info.

" Masa dia kecil, dia pernah kena serang dengan ular kat dalam rumah. Kucing yang selamatkan dia. Sebab tu dia sayang gila dengan kucing. Dia yang cerita kat aku."
Aku balas.

" Elok lah sayang kucing dari sayang ayam. Macam aku ni, sayang sangat kat ayam. Tu yang jadi macam ni." Adib sedikit mengeluh.

Aku dan Shah pandang Adib atas bawah. Mengikut pada potongan badan Adib yang agak gebu, aku percaya yang dia memang sayangkan ayam. Nampak gaya memang hari-hari dia berdampingan dengan ayam.


* minta jasa baik jangan tanya berat badan Adib. Ukur lilit pinggang pun jangan tanya tau. Gambar kat atas tu pun sekitar dua, tiga tahun lepas.

3 kemaen lagi tau:

SpitItOut said...

hakhakhak, syng ayam ke syng lemak ayam..itu syng makanan namanya oi, bg tau kt adib x kesah laa ukuran lilit pinggan berdiameter besar, janji sihat n jga kesihatan.

dobot said...

Hahaha! Kuangasammm sehhh!

zahirlunatik said...

spitltout: dia memang 'sihat' pun

dobot: kenapa wei?